Θα έγραφα ένα βιβλίο όπου μετά από πολλά χρόνια στα μνημόνια, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να διαλύεται σε πολλές ταχύτητες επιτείνοντας το οικονομικό αδιέξοδο στη Γηραιά Ήπειρο και τον ελληνικό λαό να έχει απαυδήσει από την κρίση, ζητώντας επιστροφή στην «κανονικότητα» (ειρωνεία), οι δύο ηγέτες της Αριστεράς και της Δεξιάς, αντί για εκλογές που δεν βγάζουν σταθερές κυβερνήσεις, αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ως παίκτες-προπονητές σε μια ομάδα Αγωνιστών vs Αρίστων (έτσι τις ονόμασαν), στο ετοιμόρροπο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας (αναφορά στο 2004).

Στις κερκίδες βρίσκονται χιλιάδες οπαδοί των δύο ομάδων, που έχουν επιλεγεί με μαθηματικό τύπο, για τον οποίο κατατέθηκε τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας (ή Πολιτισμού ή Οικονομικών, θα το δούμε). Οι διαιτητές ορίζονται από τους θεσμούς (διαιτητής ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, βοηθοί (επόπτες γραμμών) από ΕΚΤ και ESM και ως τέταρτος για τις αλλαγές και τις καθυστερήσεις ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ. Στα επίσημα έχουν κληθεί να παρακολουθήσουν οι ηγέτες της Ευρωζώνης, οι παραγωγικοί φορείς και εκπρόσωποι οργανώσεων. Μεταξύ άλλων έχει συμφωνηθεί τα έσοδα από το Στοίχημα και κάθε άλλο τυχερό παιχνίδι να διατεθούν συμβολικά για την αποπληρωμή του χρέους, ενώ ο διαφημιστικός χρόνος θα δοθεί κατά προτεραιότητα σε επιχειρήσεις του εξωτερικού που θέλουν να επενδύσουν στη χώρα, δίνοντας σήμα στις αγορές για αλλαγή του κλίματος.

Οι δύο ομάδες έχουν μπροστά τους έξι μήνες να προετοιμαστούν, που είναι κι αυτό μέρος της αφήγησης, θέλει αρκετή δουλειά ως προς τα πραγματολογικά (για να μην καταλήξει γραφικό) και εμβόλιμες αναφορές / προοικονομίες (π.χ. παράλυση εν όψει του αγώνα, δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων για το τι θα γίνει αν νικήσουν οι μεν ή οι δε, τυπικές κουβέντες περί στημένου από διάφορους «κυρίους Καθηγητές» και κλίμα ριάλιτι στα κανάλια, παρεμβάσεις αμερικανών αξιωματούχων ότι δεν κατανοούν τη μανία για το ποδόσφαιρο, διαβουλεύσεις σε επίπεδο θεσμών για τη διαδικασία, ποιοι θα παίξουν και σε ποια θέση, ποιοι θα είναι οι αναπληρωματικοί και άλλοι παράγοντες στους πάγκους, αντιδράσεις ΔΝΤ για το οφσάιντ υπέρ του επιτιθέμενου και τα λεπτά που υπολογίζονται για τους τραυματισμούς, η ομάδα των αγωνιστών να κατεβαίνει με 4-4-2 με ρόμβο, έχοντας εγκαταλείψει από το καλοκαίρι του 2015 το αργεντίνικο 3-5-2, η ομάδα των αρίστων με το κλασικό 4-4-2 που ξεκίνησε μετά το Euro ’92 κ.α.). Φυσικά, θα υπάρχουν άλμπουμ Panini και αναφορές στον αγώνα των φιλοσόφων από τους Monty Python στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου των Βίτελσμπαχ.

Το στοίχημα είναι η περιγραφή του αγώνα από διαφορετικούς θεατές, διαφορετικά συνεργεία διεθνών ΜΜΕ που καλύπτουν τον αγώνα (αναλύσεις Λίνεκερ, δηλώσεις Καραμανλή πριν τον αγώνα, μικτά δημοσιογραφικά επιτελεία οικονομικών και αθλητικών συντακτών και το γνωστό περί Γερμανών στο ’90, γκρο πλαν σε ανώνυμους οπαδούς και ιστορικές αναφορές στην Ιλιάδα και άλλα επεισόδια από την ιστορία της Ευρώπης που να αποτυπώνουν τη γενεαλογία των αρχηγών, των μονομαχιών, του πολέμου και όλων των ευγενών σπορ της Ιστορίας.

Όλο αυτό θα πρέπει να δέσει ιδανικά με ένα γκραν φινάλε, το οποίο παραμένει ανοιχτό, υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να λήξει με κυνήγι διαιτητών από εισβολή φιλάθλων (των οποίων οι αντιδράσεις περνούν από χίλια κύματα, βλ. περιστατικό όπου ξεκινά ola στην κερκίδα των απολιτίκ και για αρκετά λεπτά οι αριστεροί φίλαθλοι συσκέπτονται για το αν θα την συνεχίσουν, με τους δεξιούς να πετούν κοτόπουλα στον αγωνιστικό χώρο, ομαδική γιούχα στην παρουσίαση των διαιτητών κ.ο.κ.) ή να λήξει στα πέναλτι, τύπου Ολυμπιακός-ΑΕΚ στο κύπελλο του 2009 (συμβολικόν), ύστερα από διαδοχικές ανατροπές στην κανονική διάρκεια και την παράταση ή να υπάρξει διακοπή του αγώνα για να δουν στο ριπλέι οι διαιτητές αν η μπάλα ήταν μέσα ή έξω από τη γραμμή ώστε να κατοχυρωθεί το γκολ υπέρ των τάδε ή όλα μαζί.

Ενδιαφέρον θα έχει το ποιος θα οριστεί τυπικά φιλοξενούμενος και ποιος γηπεδούχος, με το αντίστοιχο πολιτικοϊστορικό σχόλιο, ενώ μια σκηνή με νόημα θα είναι αυτή στη σέντρα με τον διαιτητή της Κομισιόν να ρίχνει το νόμισμα (ευρώ) για το ποιος θα διαλέξει εστία. Κατά πάσα πιθανότητα να μην δούμε το τέλος του παιχνιδιού ύστερα από το εξαντλητικό 14-14 στα πέναλτι, αφήνοντας τον αφηγητή σε έναν επίλογο Κάλπικης Λίρας να σχολιάζει «κάλπικο δεν είναι το ευρώ σε αυτή την ιστορία… κάλπικο είναι, γενικά το χρήμα…», με την κάμερα να απομακρύνεται προς τον ουρανό και το γήπεδο να μικραίνει ολοένα και περισσότερο, δείχνοντας την Ελλάδα και μετά τα Βαλκάνια και μετά την Ευρώπη και αντίστοιχα γήπεδα ως μικρές φωτεινές κουκίδες όπου γίνονται αντίστοιχοι αγώνες.

Και μετά η κάμερα να απομακρύνεται και να δείχνει όλον τον πλανήτη με μικρές αντίστοιχες κουκίδες από τις λάμψεις του πραγματικού πολέμου, σε μια εναλλαγή κωμωδίας και δράματος, όπου κανένας πια να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό πόλεμο από τον εικονικό, σε έναν σισύφειο κόσμο ματαιώσεων που παίρνει το σχήμα της μπάλας, όπως την κλωτσάει ένα παιδί και χάνεται στο σύμπαν. «Όλοι ξέρουμε πώς τελειώνει το παιχνίδι, γιατί η Ιστορία συνεχίζεται».

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.