Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, όπως είπε ο Πρωθυπουργός μας, περιόρισε τις μετακινήσεις του και ακολούθησε υπομονετικά και χωρίς εντάσεις τις προληπτικές οδηγίες για προστασία από τον κορονοϊό, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς γύρω του, αλλά και όπως φάνηκε στα τηλεοπτικά πλάνα με τους άδειους δημόσιους χώρους, παρόλο που τα σουπεράκια ακριβώς από κάτω έγραφαν ότι ο κόσμος είναι έξω, επιτρέποντας στον Πρωθυπουργό μας, τη στιγμή που έλεγε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου περιόρισε της μετακινήσεις, να ανακοινώνει μέτρα για την ολική απαγόρευση των μετακινήσεων, επειδή ο κόσμος δεν συμμορφώνεται. Ακούγεται τρελό; «What do you burn apart from witches?», όπως θα ρωτούσε ο μακαρίτης Τέρι Τζόουνς των Monty Python στο Ιερό Δισκοπότηρο, όχι αυτό που δεν κολλάει κορονοϊό, το άλλο στην οθόνη που κολλάει τα πάντα.

Η θεωρία

Ο παραλογισμός λύνεται με την θεωρία των «λίγων και ανεύθυνων», οι οποίοι –πολύ βολικά για την οποιαδήποτε εξουσία– μπορεί να είναι ο καθένας από τους εξουσιαζόμενους. Κάποτε ακούγαμε τα περί σιωπηλής πλειοψηφίας, τώρα τα περί λίγων και ανεύθυνων. Των άκρων πάντα. Το δε κοινό χαρακτηριστικό και των δυο αυτών ομάδων πολιτικής αναφοράς: ότι είναι αόρατες ή τουλάχιστον μπαίνουν στο μάτι κι ας μην το γεμίζουν. Μάλιστα, για τον Υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας, αυτούς τους λίγους και ανεύθυνους τούς ξέρουμε και θα τους βρούμε από τον αριθμό πινακίδας κυκλοφορίας –μεθαύριο ποιος ξέρει από τι άλλο. Όχι, πάντως, από κανένα τεστ για κορονοϊό, το ιερό δισκοπότηρο της πανδημίας, το οποίο –μιας και πιάσαμε τις ταινίες με σταυροφόρους– είναι βγαλμένο από σενάριο του Ιντιάνα Τζόουνς: για τον ιδιωτικό τομέα ένα χρυσοποίκιλτο, διαμαντοστόλιστο ποτήρι, για τον δημόσιο τομέα ένα ταπεινό ξυλοπότηρο. Όσοι θυμούνται την ταινία απ’ τα παιδικά τους χρόνια ξέρουν από πού είπε ο Ιησούς για να πιουν κι αυτοί. Το ταπεινό ποτήρι της επιστήμης δεν είναι δα κι ο Υιός του Θεού μέσα σας, αλλά αυξάνει τις πιθανότητες για να βγει ο ιός από μέσα σας.

Βέβαια, είναι άξιον απορίας πώς μπορεί ολόκληρος Υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας να δηλώνει τόσο έτοιμος να βρει τους λίγους ανεύθυνους που ακόμα κυκλοφορούν, αλλά να μην μπορεί να βρει τα ύποπτα κρούσματα του ιου που ακόμα κυκλοφορεί για κακή μας τύχη, επίσης. Τι να κάνει, όμως, και το κράτος, όταν είναι πιο εύκολο να κάνεις τεστ για τον κορονοϊό, αν είσαι ακροατής του ραδιοφώνου με συμπτώματα Πορτοσάλτε, παρά αν είσαι ακροατής του τηλεφώνου με συμπτώματα έτσι γενικά και αόριστα; Οπότε, από το να πάμε επιθετικά, όπως λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, εντείνοντας τα τεστ στον γενικό πληθυσμό, βρίσκοντας και απομονώνοντας τον ιό (όχι τον Υιό, ξαναλέμε), ας συνεχίσουμε αμυντικά –κατά την ορολογία– εντείνοντας την απομόνωση των ανθρώπων. Στο τέλος, ο Υιός θα πληρώσει τις αμαρτίες μας, ούτως ή άλλως.

Το ψαλτήρι, λοιπόν, συνεχίζεται και οι ιθύνοντες θυμούνται να επικαλούνται τον ΠΟΥ πού και πού, μόνο –ας πούμε– όταν μιλά για περιοριστικά μέτρα. Όταν μιλά για τεστ, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αν δεν μείνεις σπίτι, θα πέσει φωτιά να σε κάψει. Αν είσαι άρρωστος και δεν σου κάνουν τεστ, πίστευε και μη ερεύνα. Κι άλαλα τα χείλη των ασεβών. (Προφανώς και #menoumespiti. Δεν θα αλλάξουμε συνήθειες δέκα ετών, επειδή τάχα μου βγήκαμε από τα μνημόνια. Τα τονίζουμε αυτά, γιατί κυκλοφορούν πολλοί με το δάχτυλο υψωμένο).

Μένουμε σπίτι

Έτσι, επειδή ούτως ή άλλως ο κόσμος θα τρελαθεί και ήδη φαίνεται να το ‘χει κάψει, ας αναγνωρίσουμε ότι οι άδειοι δρόμοι δεν είναι μαγική εικόνα. Γιατί, πράγματι, ο κόσμος έμεινε στα όποια σπίτια του και αληθώς. Φανταστείτε δε πόσο διαφορετικό είναι να μένεις σε 75 τετραγωνικά πολυκατοικίας στο κέντρο χωρίς πετρέλαιο, με παιδιά, σκυλιά (σ.σ. αποκτούν προτεραιότητα πλέον στις οικογενειακές αξίες), στυλ Ρετιρέ, από το να μένεις σε μονοκατοικία βγαλμένη από το Maison & Decoration της Καθημερινής, με πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης, με παιδιά, σκυλιά, κήπο και υπηρέτες, στυλ Κυνόδοντα. Δεν βάζουμε παράδειγμα 40 τετραγωνικά υπόγειο, μην μας πούνε και λαϊκιστές, κι ούτε το κάνουμε θέμα γενικώς, μην μας πούνε και ανεύθυνους, προς Θεού. Αλλά –παραδεχτείτε το– δεν ζορίζονται όλοι το ίδιο. Μπορεί οι άνθρωποι να πηγαίνουν προς το ίδιο όνειρο, αλλά δεν γυρίζουν όλοι στην ίδια πραγματικότητα.

Αν υπάρχει λόγος που το σκεφτόμαστε, είναι γιατί αργά ή γρήγορα θα έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον κόσμο εκείνον που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και παρόλα αυτά μετρά αντοχή ίση με 35 δισ. ταμειακό απόθεμα, κάλπικο όνειρο και εικονική πραγματικότητα. Αυτός ο κόσμος δεν έκατσε σπίτι του επειδή του το είπε κανένας αριστερός ή δεξιός ψάλτης της εξουσίας, αλλά γιατί κατάλαβε ότι κάτι πάει στραβά. Ενδεχομένως από φόβο, ενδεχομένως από συνήθεια, ενδεχομένως από αίσθημα αλληλεγγύης και συλλογικής μοίρας, ο κόσμος περιόρισε τις μετακινήσεις του. Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο κόσμος γράφει στον μπούτζον του όσους τού σπάνε τ’ από κάτω, κατά πώς θα έλεγε ο ήρωας Καραϊσκάκης, αυτός που τέτοιες μέρες πριν από 199 χρόνια ετοίμαζε γιουρούσι κι όποιον πάρει ο Χάρος –αιωνία του η μνήμη. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι πάντα καλό αυτό (να γράφεις τα πάντα εκεί που δεν πιάνει μελάνι). Αλλά, δεν είναι κι αυτό που φέρνει το τέλος του κόσμου. Το τέλος του κόσμου είθισται κατά παράδοση να το φέρνουν κύριοι με υπηρέτες, σε όλες τις εκδοχές της πολιτικής θεωρίας. Αλλά, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση και πάμε παρακάτω. Πάμε στο προφανές.

Επειδή ούτως ή άλλως ο κόσμος θα τρελαθεί, ας αναγνωρίσουμε ότι οι άδειοι δρόμοι δεν είναι μαγική εικόνα.

Το προφανές από την πρώτη μέρα εφαρμογής της καθολικής απαγόρευσης μετακινήσεων είναι ότι τίποτα ουσιαστικά δεν αλλάζει στην ούτως ή άλλως συρρικνωμένη καθημερινότητα του κοσμάκη. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι εκεί που το σκεφτόσουν μια και δυο και τρεις και επτά κι οκτώ και δέκα να βγεις έξω να μ’ αρνηθείς και τα σχετικά, τώρα μπορείς να το κάνεις εύκολα με ένα sms, το μήνυμά σας και αποστολή δωρεάν στο 11 κάτι.

Τόσο μελάνι έχει χυθεί στα ιερά βιβλία του φιλελευθερισμού για τη φύση της πολιτικής ανυπακοής. Για το πώς αντιδρούν οι πολίτες απέναντι σε κάτι που περιορίζει τις ελευθερίες τους, πόσο μάλλον αν το θεωρούν άδικο. Όχι πως είχε κανείς αμφιβολία για το ποια εκδοχή πολιτικής θεωρίας κυβερνά αυτόν τον τόπο. Αλλά, από το καλύτερο βιογραφικό της χώρας περίμενε κανείς περισσότερα από το να παριστάνει τον Κινέζο (στη Γουχάν, αδελφές μου). Πώς, λοιπόν, θα αντιδράσει από ‘δω και πέρα ο κόσμος; Να βγει κανείς ή να μην βγει; Αυτό είναι το ερώτημα.

Τα λεπτά κι οι ώρες περνούν βασανιστικά. Εκεί που βασανίζεται η συνείδηση, βλέποντας φαντάσματα από το παρελθόν, με το κεφάλι να τρελαίνεται κι αυτό να τα κρατήσει μέσα, έρχεται το κράτος και σου κλείνει το μάτι. Βγες με δική σου ευθύνη, ανεύθυνε. Το καταγράφω με τα όργανά μου και αμαρτίαν ουκ έχω. Στο μέλλον θα τα ξαναπούμε, όταν ξαναβγείς στον δρόμο. Είναι η συνθήκη όπου το φιλελεύθερο σύστημα πιστεύει στην αυτορρύθμιση της αγοράς με ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, αλλά δεν πιστεύει στην αυτορρύθμιση της γειτονιάς με ένα απλό 4 μακαρόνια, 4 ρύζια και 2 πακέτα τσιγάρα. Έχετε ακούσει εσείς ποτέ επενδυτή να στέλνει αναφορά σε κυβέρνηση για το πού θα παρκάρει τα κεφάλαιά του; Ίσα ίσα που δεν παρεμβαίνει κανένας για να μην διαταραχθεί ο υγιής ανταγωνισμός. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τις γειτονιές. Εδώ ο σοφός κυβερνήτης προβλέπει ότι νέοι και γέροι, σε έναν ασύμμετρο πόλεμο γενεών, θα ξεχυθούν στους δρόμους για να προϋπαντήσουν τον σοσιαλισμό. Δεν πάτε καλά.

Η προφητεία

Αυτή η κατάσταση επιβάλλει άμεσα μέτρα στήριξης. Η τεχνογνωσία υπάρχει. Και βγαίνουμε από το ευρώ και δεν βγαίνουμε. Και κλείνουμε τις εκκλησίες και δεν τις κλείνουμε. Όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος, θα βγαίνεις και θα είναι σαν να μην βγαίνεις. Αν εξαιρέσουμε μερικές περιπτώσεις ενοχλητικών που δεν θέλουμε να βγαίνουν στον δρόμο ούτως ή άλλως, γιατί δεν μπορεί μια μειοψηφία συνδικαλιστών να μην σε αφήνουν να πας στη δουλειά σου, (και κακώς του κεφαλιού τους να βγαίνουν σε τέτοιες περιστάσεις, να το πούμε κι αυτό), όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να βγαίνουν όπως πριν κι ακόμη περισσότερο. Απλά, το κράτος θα κοροϊδεύει τους πολίτες ότι δίνει τη μάχη, με εθελοντές αντί για μόνιμους γιατρούς και με τεστ 120 ευρώ σε υπόγειο γκαράζ ιδιωτικού διαγνωστικού, αντί για μαζικά δειγματοληπτικά τεστ από το δημόσιο σύστημα. Και οι πολίτες θα κοροϊδεύουν το κράτος στέλνοντας sms, όπως όταν ήσουν έφηβος κι έλεγες στη μάνα σου ότι πας στην κολλητή σου αλλά από κάτω σε περίμενε το αμόρε. Διότι, όταν ο εγκλεισμός γίνει αφόρητος, ένα sms και μια σακούλα σουπερμάρκετ γεμάτη απ’ το στοκ κωλόχαρτων και άλλων ειδών πρώτης αναγκης, θα είναι αρκετή για να ικανοποιηθεί και η επίφαση νομιμότητας και η επίφαση ελευθερίας –σιγά δηλαδή το «Κράτος και Επανάσταση», μια βόλτα το τετράγωνο να ξεμουδιάσει ο κώλος.

Κάποτε κάποιος θυμόσοφος έλεγε ότι μπορείς να βάλεις τον φράχτη τόσο μακριά που το άλογο να μην τον βλέπει και να μένει με τις ώρες στο ίδιο σημείο. Και μπορείς να τον βάλεις τόσο ασφυκτικά κοντά του που στην πρώτη ευκαιρία να τον υπερπηδήσει, απλώς για να σταθεί στην άλλη πλευρά λίγα μέτρα παραπέρα. Και κάθε φορά να τον βάζεις δίπλα του κι αυτό εκεί, όλο και πιο πέρα. Στην πρώτη περίπτωση θα αρκούσε να μην το τρομάξεις για να μην αρχίσει να τρέχει. Στη δεύτερη το ‘χεις ήδη τρομάξει κι όπου φύγει φύγει. Sms και πράσινα άλογα.

Κάπως έτσι, λοιπόν, θα δοθεί η μάχη στα μαρμαρένια αλώνια της τσιμεντένιας πόλης. Του φλάτεν δε κέρμπ αμετάφραστο. Σε μετάφραση: ζήτημα ζωής ή θανάτου για να αντέξει το διαλυμένο εθνικό σύστημα υγείας. Το σύστημα που έχουν πάρει στις πλάτες τους ανώνυμοι ήρωες, με όλους εμάς τους υπόλοιπους να βάζουμε hashtag στην αβάσταχτη ελαφρότητα μιας φλάτεν εικονικής πραγματικότητας, να χειροκροτάμε ή να μουτζώνουμε τον τηλεηγέτη, ρωτώντας απ’ τα βάθη της μεταπολιτευτικής μας συνείδησης: «τι κρατάει ο Ναπολέων;» Δυστυχώς, τις τύχες μας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.