Για να τελειώνουμε με τους Ντον Ντρέιπερ της εγχώριας δυστοπίας.


«Δεν είναι η θάλασσα, δεν είναι ο ήλιος που κάνει το ελληνικό καλοκαίρι τόσο πολύτιμο. Αυτά τα έχουν κι άλλες χώρες», μας λέει το κυβερνητικό σποτ για τον ελληνικό τουρισμό, το οποίο υποτίθεται ότι προσαρμόζει το «μπραντ Ελλάδα» στην πανδημική συνθήκη, κάνοντας λόγο για «state of mind». Greek summer is a state of mind.

Κι έρχεται δέκα μέρες μετά ο Πρωθυπουργός να κηρύξει στους ξένους ανταποκριτές την επανεκκίνηση του εγχώριου τουρισμού από τη Σαντορίνη με φόντο… τον ήλιο και τη θάλασσα.

Τα εγχώρια ΜΜΕ, όπως ήταν αναμενόμενο, έσπευσαν να θριαμβολογήσουν για το τηλεοπτικό σποτ που «έκλεψε τις εντυπώσεις». Απ’ την άλλη, διατυπώθηκαν ενστάσεις και αιτιάσεις περί λογοκλοπής, καθώς το βασικό μήνυμα της καμπάνιας εμφανίζεται σε παλαιότερη διαφήμιση αντηλιακών της Lancaster.

Δεν μπορεί παρά να ανατρέξει κανείς εδώ στο επικριτικό ύφος του δημιουργού του σποτ, ο οποίος έσπευσε ως όφειλε και δικαιούται να υπερασπιστεί το έργο του, υποστηρίζοντας ότι «αυτόματα, ο ξένος που βλέπει το σποτ νιώθει μέσα του τη διαφορά του Greek Summer από τα υπόλοιπα summer».

Τοποθέτηση προϊόντος

Πράγματι, η διαφορά φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Ήλιος και θάλασσα παραμένουν στη θέση τους και το μόνο που αλλάζει από summer σε summer είναι η πρωθυπουργική κορμοστασιά.

Τελικά, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε όχι με τη διαφήμιση του τουριστικού προϊόντος, αλλά με άλλη μία διαφήμιση Μητσοτάκη, λες και το rebranding σε οτιδήποτε παράγει αυτή η χώρα είναι υπόθεση ενός ανδρός. Γι’ αυτήν τη δια γυμνού οφθαλμού διάσταση της τουριστικής προβολής της χώρας δεν διατυπώθηκε καμία ένσταση από όσους αγόρασαν το επιχείρημα περί συναισθήματος.

Για να τελειώνουμε με τους Ντoν Ντρέιπερ της εγχώριας δυστοπίας, που έχουν αλλεργία στη δημόσια κριτική και νομίζουν ότι ο δημοκρατικός διάλογος οφείλει να υπακούει στον ναρκισσισμό των «creative» business.

Όλα αυτά δεν αφορούν τους κατεστραμμένους ανθρώπους του τουρισμού, τους μικρομεσαίους που βάζουν λουκέτα, τους εποχικούς υπαλλήλους που μένουν άνεργοι κι όλους εκείνους που τα προηγούμενα χρόνια έβγαζαν μεροκάματο σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Γνωρίζουν καλά ότι Greece is a state of nevermind.

Όσο για εμάς που φωνάζουμε για τις συνθήκες; Την πρώτη φορά η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα, όπως έχει γράψει κάποιος. Αλίμονό μας. Σ’ αυτόν τον διχασμό είμαστε οι York.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.