Όταν είναι σε θέση άμυνας, ζητούν από τους άλλους σεβασμό στη θρησκευτική τους πίστη. Όταν βρίσκονται σε θέση επίθεσης, δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στη θρησκευτική πίστη των άλλων.


Σύμφωνα με κάθε ακροδεξιό, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης (ανώτατος αξιωματούχος μιας δυτικής δημοκρατίας ως υπουργός και αντιπρόεδρος κυβερνώντος κόμματος), αν δεν πιστεύεις, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για τη θεία κοινωνία, παρόλο που ως σχολιαστής της επικαιρότητας θέτεις το ζήτημα της μετάδοσης του κορονοϊού όχι σε θεολογική αλλά ξεκάθαρα σε επιστημονική βάση. Το αν κολλάει ή δεν κολλάει κάποιον ιό το κουταλάκι δεν είναι θέμα πίστης αλλά υγειονομικών κανόνων. Οι σχετικές πληροφορίες βρίσκονται στη βιολογία και όχι τα θρησκευτικά. Και το τι μέτρα πρέπει να παρθούν για την προστασία του κοινωνικού συνόλου (συμπεριλαμβανομένων των πιστών) δεν αφορά την εκκλησία αλλά την πολιτεία.

Το ενδιαφέρον στη σχετική συζήτηση είναι η επίκληση της πίστης από τους αμυνόμενους θρησκόληπτους, οι οποίοι απ’ ό,τι φαίνεται συνιστούν πλειοψηφικό ρεύμα στην Εκκλησία της Ελλάδος. Ζητούν από τους άλλους να σέβονται την πίστη τους και να μην ανακατεύονται στις υποθέσεις τους. Κι εδώ είναι που την εγκληματική άγνοια συμπληρώνει η προκλητική υποκρισία.

Προσφάτως, στις τάξεις των θρησκόληπτων έσπευσαν να συνδέσουν τους μουσουλμάνους πρόσφυγες, που δεν έχουν γωνιά να προσευχηθούν, με την μετάδοση του κορονοϊού, αλλά δεν δέχονται ότι ο ιός μεταδίδεται από την ιερή λαβίδα του δικού τους λατρευτικού. Γενικότερα, όταν είναι σε θέση άμυνας, ζητούν από τους άλλους σεβασμό στη θρησκευτική τους πίστη. Κι όταν βρίσκονται σε θέση επίθεσης δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στη θρησκευτική πίστη των άλλων. Θυμούνται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους μόνο σε περιπτώσεις όπως για να καταγγείλουν τη μαντήλα ως οπισθοδρομική πρακτική. Απαγορεύουν την ανέγερση χώρων προσευχής σε αλλόθρησκους. Εξεγείρονται στην επιλογή της καύσης νεκρών. Έχουν αρνηθεί ακόμη και την ταφή αβάπτιστων βρεφών σε δυστυχείς οικογένειες του δικού τους δόγματος. Ευνοούν τη γκετοποίηση της εγχώριας μουσουλμανικής μειονότητας. Αντιμετωπίζουν ως παραβατικούς τους μουσουλμάνους με μοναδικό κριτήριο το θρήσκευμά τους. Θεωρούν αιρετικούς τους χριστιανούς της Καθολικής Εκκλησίας. Μιλούν για αγάπη, ξεχνώντας ότι ο εθνοφυλετισμός θεωρείται αίρεση για το ίδιο το δόγμα τους, και ευλογούν στρατιωτικά όπλα. Επιδιώκουν την ταυτοποίηση της πίστης στις διοικητικές λειτουργίες του κράτους. Ατέλειωτη η λίστα των αντιφάσεων και των ιδεοληψιών.

Η Ορθοδοξία είναι ένα ωραίο θρήσκευμα, μεσογειακό, πλούσιο σε συναισθήματα, με ηθικά προτάγματα που μπορούν να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή και την ατομική συγκρότηση των πιστών. Όμως, η Εκκλησία της Ελλάδας είναι καρκίνωμα. Έχει εξελιχθεί σε έναν συμπαγή οργανισμό αυταρχικής εξουσίας που, αναβαπτισμένος στο τέλος των μεγάλων ιδεολογιών κι εντασσόμενος πλήρως στο μεταφυσικό πολιτικοοικονομικό καθεστώς της μετανεωτερικότητας, λειτουργεί ως τροχοπέδη σε κάθε απόπειρα προοδευτικής ανασύνταξης της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Απαιτείται ριζική μεταρρύθμισή της Εκκλησίας της Ελλάδος, αυτονόμησή της από το κράτος, επιστροφή στη θεολογική αποστολή της και ανάδειξή της μέσα από τις πλούσιες πολιτιστικές παραδόσεις του τόπου. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα και ιστορική αναγκαιότητα που δεν επιδέχεται αναβολής. Η επιδημία ενός νέου τύπου γρίπης γίνεται η αφορμή να ξανατεθούν –έστω και με άνισο τρόπο– αυτά τα ζητήματα στο τραπέζι, προκειμένου να επιλυθούν σε πιο κατάλληλο χρόνο στο εγγύς μέλλον. Αλλά, να επιλυθούν. Αν μείνει ως έχει, η Εκκλησία της Ελλάδος και το ανώτατο ιερατείο της θα παρασύρουν το κοινωνικό σύνολο σε παρακμή που δεν θα μπορεί να αναστραφεί.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.