Γεννήθηκε σε μια πόλη της Βόρειας Καρολίνας, αλλά με το ξέσπασμα της κρίσης η οικογένειά του έφυγε για την Καλιφόρνια. Δεν ήταν εύκολο για τον πορτορικανικής καταγωγής Κρις Μπετανκούρ να προσαρμοστεί στο νέο του περιβάλλον. Η αγάπη του δεκάχρονου για τα βιντεοπαιχνίδια τον έφερε κοντά στον συμμαθητή του Ντίλον Χιλ. Οι δύο πιτσιρικάδες έγιναν αχώριστοι φίλοι.
Η επόμενη χρονιά ήταν η τελευταία στο Δημοτικό. Στις 25 Μαΐου 2009, ο Κρις λιποθύμησε σε μια παραλία. Ανήμερα της Memorial Day –εθνικής αργίας υπέρ των πεσόντων πολέμου– ο μικρός μπήκε στην εντατική. Η διάγνωση ήταν «χρόνια μυελογενής λευχαιμία». Ένας νέος αγώνας ξεκινούσε, αφάνταστα πιο σκληρός και αβέβαιος. Μετά από μήνες πειραματικής θεραπείας, ο Κρις κατάφερε να βγει νικητής, έχοντας διαρκώς στο πλευρό του τον κολλητό του. Ο τελευταίος θα έφερνε όσα περισσότερα βιντεοπαιχνίδια μπορούσε στο νοσοκομείο. Το Playstation ήταν η μοναδική διέξοδος για τον Κρις στις ατελείωτες ημέρες και νύχτες της ακινησίας του.
Επισήμως, η χρηματοπιστωτική κρίση έληξε τον Ιούνιο του 2009· αλλά τότε δεν το ήξεραν. Ο Ντίλον ορκίστηκε να σπουδάσει γιατρός για να βοηθήσει τον φίλο του στο μέλλον. Στις 4 Μαΐου 2014, η αδερφή του Κρις, που στο μεσοδιάστημα τα είχε φτιάξει με τον Ντίλον, αυτοκτόνησε. Τα δυο αγόρια βρήκαν καταφύγιο ξανά σε ό,τι τους απέμενε κοινό. Ίδρυσαν μαζί με άλλους συμμαθητές τους τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Gamers Gift, προσφέροντας στιγμές διασκέδασης και ψυχολογική υποστήριξη σε άρρωστα παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με κινητικά προβλήματα, μέσα από «συστήματα εικονικής πραγματικότητας». Ξέφευγαν. Και η ζωή συνεχιζόταν κανονικά στο προάστιο του Σακραμέντο, όπου γνώρισαν τη ζωή και τον θάνατο. Κι όταν ήρθε η ώρα της αποφοίτησης απ’ το Λύκειο, ο Κρις δούλεψε ως ηλεκτρολόγος για έναν χρόνο, προκειμένου να μαζέψει λεφτά και να σπουδάσει πληροφορική στο τοπικό κοινοτικό κολλέγιο.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο εικοσάχρονος πια Κρις έμαθε ότι ο καρκίνος επανήλθε. Οι γιατροί τού έδωσαν έναν χρόνο ζωής. Ο Κρις εξομολογήθηκε στον καλύτερό του φίλο πως φοβόταν ότι δεν θα προλάβαινε να ζήσει τις εμπειρίες μιας ζωής. Τότε, ο Ντίλον αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο, για να βοηθήσει τον φίλο του να πραγματοποιήσει τη λίστα των τελευταίων επιθυμιών του.
«Όλοι οι θεολόγοι έχουν αρνηθεί στον Θεό ένα θαύμα –την ικανότητα να αλλάζει το παρελθόν», σχολιάζει ο Μπόρχες στο διήγημά του «Ο άλλος θάνατος». Ο φίλοι του Κρις αναζητούν συμβατό δότη μυελού των οστών. Η λίστα διαρκώς μεγαλώνει. Νο.23 «να δώσω φαγητό και νερό σε άστεγους». Νο.71 «να παίξω σε ένα βιντεοπαιχνίδι». Νο.90: «να κάνω αληθινά Χριστούγεννα». Νο.31 «να βρω τον αληθινό έρωτα πριν πεθάνω». Ανάμεσα στο αμετάκλητο του παρελθόντος και τις επιθυμίες του μέλλοντος, τη φορά του χρόνου ορίζει η ελπίδα.
(Δημοσιεύτηκε στα «Ενθέματα» της Αυγής, την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017).
